آنکس که شانس هجرت یابد و به دام

غربت ، گرفتار آید ، خرسند  است !!!

شب و روز و سرما و گرما  از یادش میره .... اونوقت با زاویه ای مایل !!!

دور خورشید می چرخه و می گرده .... همین میشه که چهار فصل

پدید میان و ما توی ۱۲ ماه اسیر میشیم ...

حالا من با زاویه ای مایل تر  ، دور تو می گردم ....

میدونم که دنیا در تدارک فصل پنجمه !!!

انسان با  مرگ...

وقتی از خواب بیدار شدم ، هنوز شب بود....

آسمون تلخ بود... زمین تلخ.... ثانیه ها تلخ...

یه لیوان چای واسه خودم ریختمو رفتم کنار پنجره نشستم...

روبروی آسمون... رخ به رخ ستاره ها...

بعد اونقدر توی چاییم قند ریختم که روزگارمم

 شیرینشد!!!

تجربه ی بعضی چیزا   ،مثل کشیدن یه شیشه ی  

 شکسته روی پوست می مونه...

مثل ته نشین شدن  روح  توی ظرف تجربه های

                       تلخ و سیاه !!!

( من از اینکه نمی تونم جمله های ناقصمو کامل کنم

یا دست کم یه توضیح منطقی و قانع کننده براشون بدم

ناراحت نیستم... اصلا ناراحت نیستم ...  )

                                             باور کنید !!! لطفا !!!

وقتی  پرنده  لانهء  خود را  گم   کند ،

دیگر  چه فرق دارد  که در  آفتاب  بیتوته کند

یا  در  باران  ؟؟؟!!!

انگار کسی به فکر ماهی ها نیست...

 سهراب! بیا ! که آب را گل کردند...

دین ، خوابی ست بین بیداری....

انتخابی!!!  میان  جبر  و  جبر !!!

آبستنم !!!!

 میدانی ویارم چیست ؟؟؟!!!

هر آنچه که تو  بخواهی!!!

روبروی پنجره نشستم و انگشتمو روی میز میکشم...

اینجور موقعها ، وقتی که دارم اینکار رو می کنم

یعنی دارم یه چیزی رو از خودم پنهونمی کنم...

یه چیزی مثل یه درد خفه شده...

 مثل یه حس تبعید شده...

مثل نبض گنگ مرگ!!!

کلیدهای  گمشده روزی پیدا خواهند شد...

با    قفلهای   گمشده چه کنیم ؟؟؟!!!

دنیا به دست  اوباش   است  و  نیکان

به جرم  لیاقت !!!  می میرند....

امروز شبیه یکی از پیغمبران خیالی من

شده ای.... معجزه ای!!! کن !  تا اولین

کسی باشم که به تو ایمان! می آورد...

سرگیجه ی تفاوت...سرگیجه ی  تضاد...

آه... من میدانم...... شهر دیوانهخواهد شد...

روبرویت می نشینم... با دو  فنجان قهوه ی تلخ...

نگاهت میکنم... لبخند می شوی....

تلخی قهوه را با شیرینی نگاهت سر میکشم...

سالها از ندیدن نگاهت میگذرد...

تو رفته ای و من بی رحمانه ، با شبهای

بی ماه و ستاره در بندم...

صدها پیمانه شکر در قهوه ام می ریزم...

نمیدانم چرا هنوز هم گلویم تلخ...

می شود؟؟؟!!!!

اگر نیامدم به جایم بمان... بخوان ... ناگفته ها را تو بدان!!!

از حسرت نگفتن این رازها دلم می لرزد...

پرده برداشتن از رازی که آزارم میدهد به جنونم می کشاند...

 " کاش از من ، ترانه ای  ، شعری ،

باقی بماند  تا همچنان که تو آنها را

می خوانی در آنها بمانی : جاودانه و همیشه !!! "

امشب آسمان از ستاره لبریز است و من از ترانه...

صدایت را می شنوم که در گوش دلم زمزمه می کنی :

" دستت را به من بده ... رازت را به من بگو !!! " 

 پیش از آنکه دیر شود ، پیش از آنکه

زمان ، زمانه ی با هم بودنمان را در خود ببلعد...

 تا اکنون هایمان زود است حرفی بزن!!!

و من زمزمه می کنم ، زیر لب ... آرام و آهسته :

برای زود بودن ، مدتهاست که دیر شده است...

حالا به قول گذشته های تو :

روزی اگر نبودم ، تنها آرزوی ساده ام این است :

زیر لب بگویی :

                          یادش بخیر... 

درست یک روز قبل از اینکه نفس دنیا

توی سینه ی آدمای خیالیش حبس بشه...

من توی قلب تو گم شدم ....به همین سادگی!!!

برای همیشه....

و تو فردای اون روز با شناسنامه ی المثنایی

که برای قلبت گرفتی ، هویت منو از یاد بردی...

دیگه منو حتی به خاطراتت هم  نسپردی...

حالا من موندم و یه خط حقیقت :

نه من اون رویای گم شده ی تو بودم 

و نه تو ، اون پیامبر بی معجزت من!!!

 حالا اعجاز !!! هم تلخی این قصه را

              شیرین !!! نمی کند...

                                  همین!!!